واقعیت هایی درباره كرونا كه باید بدانید

واقعیت هایی درباره كرونا كه باید بدانید

تعمیركار: در ماه مه سال 1997 (اردیبهشت 1376) علائمی در پسربچه سه ساله‎ای دیده شد كه در ابتدا به سرماخوردگی عادی شباهت داشت. وقتی علایم بیماری‎اش - گلودرد، تب و سرفه - شش روز ادامه یافت، او را به بیمارستان ملكه الیزابت در هنگ كنگ بردند. سرفه‎هایش آنجا شدیدتر شد و نفس تنگی پیدا كرد. باوجود مراقبت های جدی، پسربچه از دنیا رفت.



پزشكان كه از پیشرفت سریع بیماری‎اش گیج شده بودند، نمونه ای از بزاق او را به وزارت بهداشت چین ارسال كردند اما پروتكل های استاندارد آزمایشگاهی قادر به شناسایی دقیق ویروس عامل بیماری نبودند. رئیس بخش ویروس‎شناسی تصمیم گرفت قسمتی از نمونه را برای همكارانش در سایر كشورها بفرستد.

در مركز كنترل و پیش گیری از بیماری ها در آتلانتا، بزاق به مدت یك ماه نگهداری شد تا نوبت به تحلیل انطباق پادتن آن برسد. سرانجام نتایج تأیید كردند كه این ویروس گونه‎ای از آنفلوانزاست كه بیشتر از هر ویروس دیگری در تاریخ قربانی گرفته است. اما این گونه از ویروس تا آن زمان در انسان مشاهده نشده بود. این نوع ویروس H۵N۱ یا «آنفلوانزای پرندگان» بود كه دو دهه قبل تر كشف شده بود و فقط پرندگان را مبتلا می‏ كرد.

این نتایج در ماه آگوست كشف شد. دانشمندان به سراسر جهان آگهی دادند و موقعیت را اعلام نمودند. دولت چین بلافاصه یك و نیم میلیون مرغ را باوجود مخالفت مرغداران معدوم كرد. موارد بعدی مبتلایان به بیماری تحت نظارت دقیق و قرنطینه قرار گرفتند. تا آخر سال، ۱۸ مورد مبتلاشدن در انسان ها شناسایی شد كه شش تن از آنان فوت كردند.

این بعنوان یك عكس‎العمل موفق جهانی در نظر گرفته شد و تا چندین سال پس از آن، دیگر ویروس مشاهده نشد. از یك طرف، كنترل بیماری به سبب اینكه بیماری خیلی سختی بود امكان پذیر شد چون كسانی كه به آن مبتلا می‏ شدند آشكارا به شدت بیمار می‎شدند. درصد مرگ و میر مبتلایان به ویروس H۵N۱ حدود شصت درصد است. به عبارتی در صورت مبتلاشدن به این ویروس، احتمال مرگ بالاست. با توجه به این از سال ۲۰۰۳ تا كنون این ویروس تنها ۴۵۵ تن را كشته است. در مقابل، ویروس آنفلوانزای بسیار «ضعیف تر»، بطور متوسط كمتر از یك دهم درصد افرادی را كه به ویروس آلوده شده‎اند كشته است اما هر سال، موجب مرگ صدها هزار بیمار شده است.

بیماری‎های سخت ناشی از ویروس‎هایی نظیر H۵N۱ نتیجه دیگری نیز داشتند و آن این بود كه بسادگی امكان شناسایی و قرنطینه مبتلایان وجود داشت، یا اینكه خیلی زود می‏ مردند. بیماران با احساس بی حالی اندكی همه جا نمی‏ رفتند و ویروس را منتشر نمی‏ كردند.

كروناویروس جدید - كه در جامعه پزشكی SARS-CoV-۲ نامیده می‏ شود - در جهان پخش شده است و می‎تواند سبب بیماری تنفسی شدیدی شود. به نظر می‎رسد نرخ مرگ و میر ناشی از این بیماری (كه با نام COVID-۱۹ معروف است) كمتر از دو درصد باشد. این آمار به صورت نمایی از كشته شدگان بیماری‎های همه گیری كه در صدر اخبار جهانی بوده‎اند، كمتر است. اینكه این ویروس با وجود درصد مرگ و میر پایین زنگ‎های آگهی را به صدا در آورده است عجیب نیست. اتفاقا دلیل اعلام آگهی این بیماری، دقیقا همین بوده است.

كروناویروس شبیه ویروس‎های خانواده آنفلوانزاست كه هر دو تك‎یاخته های RNA هستند. اغلب چهار نوع كروناویروس انسان ها را مبتلا می‎كند كه موجب سرماخوردگی می‏ شود. دانشمندان اعتقاد دارند كه این ویروس‎ها در بدن انسان تكامل یافته‎ و نرخ انتشارشان به حداكثر رسیده است. این به مدلول بیمار كردن مردم اما نكشتن آنهاست. در مقابل، دو مورد شیوع گسترده كرونا ویروس جدید - سارس (سندروم تنفسی حاد شدید) و مرس (سندروم تنفسی خاورمیانه) كه برمبنای نخستین محل شیوعش نام‎گذاری شده است - همانند H۵N۱ از حیوانات به انسان منتقل شده بودند. این بیماری‎ها برای انسان بسیار كشنده اند و مواردی كه این بیماری خفیف یا فاقد علایم بوده بسیار اندك بوده‎اند. در صورتیكه تعداد چنین مواردی بیشتر بود، این دو بیماری به سرعت گسترده می‏ شدند. سارس و مرس در نهایت هركدام كمتر از ۱۰۰۰ كشته داده‎اند.

طبق گزارشات ارائه شده، تابحال كووید-۱۹ بیشتر از دو برابر این تعداد قربانی گرفته است. این ویروس با تلفیقی از ویژگی‎های قوی، شبیه بیشتر ویروس‎هایی كه توجه مردم را به خود جلب كرده‎اند، نیست: كشنده است اما نه خیلی كشنده. مردم را مبتلا می‎كند اما نه به روش های قابل پیش بینی و قابل شناسایی. در هفته های گذشته تست كرونای ۱۴ آمریكایی در یك كشتی كروز، بدون اینكه هیچ گونه علایم بیماری داشته باشند، مثبت شد. به نظر می‎رسد مهم‎ترین دلیل خطرناك بودن ویروس جدید این است كه در بعضی موارد هیچگونه علائمی ندارد.

جهان با سرعت و تحركی بی‏ سابقه در مقابل بیماری عكس‎العمل نشان داده است. ویروس جدید بسیار سریع شناسایی شده است. دانشمندان چینی نقشه ژنوم بیماری را ظرف چند هفته شناسایی و در سطح جهان منتشر نمودند. جامعه علمی جهانی نقشه ژنوم و اطلاعات بالینی را با سرعتی بی‎نظیر منتشر نمودند. دولت چین قوانین كنترلی قدرتمندی وضع كرد و سازمان بهداشت جهانی وضعیت فوق‎العاده جهانی اعلام نمود. تمام این اتفاقات در كسری از زمانی افتاد كه در سال ۱۹۹۷ طول كشید تا H۵N۱ شناسایی شود. با این وجود همچنان بیماری در حال گسترش است.

مارك لیپسیچ، متخصص بیماری های همه گیر و استاد دانشگاه هاروارد، در استفاده از كلماتش، حتی بعنوان یك اپیدمیولوژیست بسیار سخت‎گیر است. در مدت گفت وگویمان دو بار آغاز به گفتن چیزی كرد اما بعد مكث كرد و اظهار داشت: «راستش، بگذارید باردیگر بگویم». بنابراین، بسیار تكان‎دهنده است كه یكی از نكاتی كه می خواست دقیق بگوید، این بود: «فكر می‎كنم محتمل‎ترین نتیجه این است كه امكان جلوگیری از شیوع این بیماری وجود ندارد.»

پیشگیری، نخستین گام در واكنش به تمام بیماری های همه‎گیر است. به نظر می‏ رسد در مورد كووید-۱۹، احتمال (هرچند نامعقول) جلوگیری از شیوع بیماری ظرف چند روز اول از بین رفته است. چین از ماه ژانویه آغاز به قرنطینه مناطق مختلف با مركزیت شهر ووهان كرد و محدوده قرنطینه را روز به روز گسترش داد و در نهایت حدود ۱۰۰ میلیون نفر را قرنطینه كرد. مردم از خروج از خانه‎هایشان منع شده بودند و در صورتیكه خارج از خانه مشاهده می‎شدند بوسیله پهپاد به آنها هشدارهای جدی داده می‏ شد. با وجود تمام این تدابیر، هم اكنون كرونا در كشورهای مختلف جهان شناسایی شده است.

علیرغم بی‎تأثیر بودن آشكار چنین قوانینی - حداقل در قیاس با آثار سوء اجتماعی و اقتصادی آنها - شدت عمل در اجرای این قوانین رو به افزایش است. دولت چین، تحت فشارهای سیاسی برای متوقف كردن ویروس اعلام نمود در استان هوبی افسران خانه به خانه برای اندازه گیری تب افراد و بررسی علایم بیماری بازگشت خواهند كرد و تمام موارد بالقوه مبتلاشدن به بیماری را به اردوگاه‎های قرنطینه می‏ فرستند. اما حتی در صورت پیشگیری جدی نیز احتمالاً گسترش ویروس از كنترل خارج شده است. آزمایش افرادی كه هم اكنون به شدت بیمارند، وقتی احتمال انتقال بیماری توسط افرادی كه حالشان در حدی بد نیست كه موجب شود سر كار نروند، رویكرد نابسنده ای است.

لیپسیچ پیش‎بینی می‎كند كه طی یك سال آینده بین ۴۰ تا ۷۰ درصد مردم جهان به ویروس عامل كووید-۱۹ آلوده خواهند شد. اما او با احساس همدلی اضافه می‏ كند این به این معنا نیست كه تمامی این افراد گرفتار نوع شدید بیماری خواهند شد. او می گوید: «احتمالا عده زیادی گرفتار بیماری خفیف یا بدون علامت خواهند شد». همانند آنفلوآنزا كه برای بیمارانی با بیماری‎های زمینه‎ای تنفسی و افراد مسن خطرناك می باشد، اغلب موارد بدون نیاز به اقدامات درمانی مداوا خواهند شد. در مجموع حدود ۱۴ درصد مبتلایان به آنفلوآنزا فاقد علامتند.

لیپسیچ در اعتقادش به همه گیری این بیماری به هیچ‎وجه تنها نیست. عقیده ای كه متخصصین اپیدمیولوژی در حال به اجماع رسیدن بر سر آن هستند این است كه این بیماری تبدیل به بیماری فصلی جدیدی خواهد شد؛ پنجمین بیماری همه‎گیر از خانواده كروناویروس. تابحال انسان‎ها در مورد چهار نوع دیگر ویروس، ایمنی طولانی مدت پیدا نكرده‎اند. اگر در این مورد نیز مانند موارد قبلی باشد و بیماری به همان شدت فعلی باقی بماند، «فصل سرماخوردگی و آنفلوانزا» به «فصل سرماخوردگی و آنفلوآنزا و كووید-۱۹» تبدیل خواهد شد.

در حال حاضر، حتی تعداد دقیق افرادی كه به ویروس آلوده شده‎اند نیز معین نمی باشد اما تخمین «كاملاً دست بالای» لیپسیچ در زمان مصاحبه این بود كه حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ نفر در آمریكا به این ویروس آلوده شده باشند. همین تعداد افراد آلوده برای شیوع گسترده بیماری كافی است. نرخ انتشار بیماری بستگی به این دارد كه در موارد خفیف‎تر این بیماری، چقدر احتمال واگیر دارد. دانشمندان چینی روز جمعه (۲ اسفند) در مجله علمی JAMA یك مورد انتقال بدون علایم ویروس را از بیماری با CT اسكن قفسه سینه سالم گزارش دادند. پژوهشگران بطور كلی به این جمع بندی رسیده‎اند كه اگر این یك مورد استثنا و خاص نباشد، ثابت می‏ شود كه «پیشگیری از آلودگی به COVID-۱۹ چالش بزرگی خواهد بود».

حتی اگر تخمین های لیپسیچ خطای زیادی هم داشت، پیش‎بینی های نهایی را بطور كلی تغییر نمی‎داد. لیپسیچ می گوید: «شناسایی آن دویست مورد بیماری شبه آنفلوانزا در فصل آنفلوانزا - در صورتیكه آزمایش COVID-۱۹ روی همه انجام نمی‏ شود - كار بسیار سختی است. اما خیلی خوب است هرچه سریعتر بفهمیم این تعداد درست است یا گرفتار اشتباه محاسباتی شده‎ایم. تنها راه آن هم انجام آزمایش است.»

در شروع به پزشكان آمریكایی سفارش شده بود از افرادی كه به چین سفر نكرده یا با مورد مبتلایی تماس نداشته اند آزمایش نگیرند. طی دو هفته گذشته CDC اعلام نموده كه آغاز به غربالگری افراد در پنج شهر ایالات متحده خواهدنمود تا بتواند در مورد اینكه واقعا چه تعداد افراد مبتلا در آن شهرها وجود دارد، تخمینی داشته باشد اما امكان آزمایشات گسترده هنوز وجود ندارد. همانطور كه اتحادیه آزمایشگاه های پزشكی عمومی اعلام نمود تنها نبراسكا، كالیفرنیا و ایلینویز ظرفیت انجام آزمایشات برای شناسایی ویروس را داشته اند.

با چنین اطلاعات اندكی، پیش‎بینی مشكل است. اما دغدغه اصلی این است كه امكان كنترل گسترش ویروس وجود ندارد. این ویروس بی محدودیت با ما خواهد بود و این مساله از رقابت جهانی برای یافتن واكسن كه یكی از روشن‎ترین رویكردها برای نجات زندگی افراد در سال های پیش روست مشخص است.

در طول ماه گذشته، ارزش سهام یك شركت داروسازی كوچك به نام اینویو بیشتر از دو برابر شد. در نیمه ماه ژانویه، این شركت گزارش داد واكسنی برای كروناویروس جدید كشف كرده است. این ادعا با وجود اینكه از نظر علمی دقیق نبود به دفعات در گزارشات خبری تكرار شد. واكسن نیز مانند سایر داروها نیازمند پروسه طولانی آزمایش است تا مشخص شود اساسا قادر به محافظت از مردم در مقابل بیماری بدون ایجاد عوارض هست یا نه. كاری كه این شركت و دیگران انجام داده‎اند كپی كردن بخش كوچكی از RNA ویروس می باشد كه ممكنست روزی ثابت شود بعنوان واكسن عمل می‎كند. این كار بعنوان قدم اول امیدواركننده است اما اینكه چنین كاری را كشف بنامیم مانند این است كه تیز كردن چاقوی جراحی را یك نوع عمل جراحی جدید بخوانیم.

هرچند تعیین ترتیب ژنی هم اكنون با سرعت بسیار بالایی انجام می‎شود و ساخت واكسن را بیشتر به هنر تبدیل می‏ كند تا علم اما تولید واكسن به مدلول یافتن رشته‎ای از ژنوم ویروس می باشد كه به شكل قابل اعتمادی موجب ایجاد مقاومت طولانی مدت در حافظه سیستم ایمنی می‏ شود كه منجر به واكنش شدیدی كه بروز علایم بیماری را دربر داشته باشد، نخواهد شد. همانطور كه واكسن آنفلوانزا منجر به بروز آنفلوانزا نمی‏ شود اما بنابر هشدارهای CDC ممكنست «نشانه‎های شبیه آنفلوانزا» را به دنبال داشته باشد. رسیدن به این نقطه شیرین نیازمند آزمایش ابتدا روی مدلهای آزمایشگاهی و حیوانات و در نهایت آزمایش روی انسان خواهد بود. هیچكس نمی‏ تواند ملیون ها بخش از رشته های ژنی ویروس را به محض كشف آن به سراسر جهان ارسال نماید تا به افراد تزریق شوند.

اینویو تا تبدیل به یك شركت بایوتكنولوژی كه برای ساخت دنباله ژنی تلاش می‏ كند تا وضع موجود را تغییر دهد، فاصله بسیاری دارد. شركت های دیگری كه در این عرصه فعالیت می‏ كنند مدرنا، كیوروك و نواوكس هستند. پژوهشگران دانشگاهی هم در این مورد، در دانشگاه امپریال كالج لندن و دیگر دانشگاه ها مثل دانشمندان وابسته به دولت در كشورهای مختلف همچون مؤسسه ملی سلامت آمریكا در حال كار كردن روی این موضوعند. آنتونی فائوچی مدیر مؤسسه ملی آلرژی و بیماری‎های عفونی NIH در ژانویه در JAMA نوشت كه این مركز با سرعتی تاریخی در حال كار برای یافتن واكسن است. در زمان شیوع سارس در سال ۲۰۰۳ بیست ماه طول كشید تا پژوهشگران از شناسایی رشته ژنی ویروس به فاز اول آزمایشات بالینی واكسن برسند. فائوچی نوشته بود تیمش تا آن زمان، زمانبندی یاد شده را برای ماه های دیگر تنها به سه ماه كاهش داده‎اند و برای كروناویروس جدید «امیدوارند با سرعت بیشتری پیش بروند.»

در سال‎های اخیر مدلهای جدیدی نیز ظاهر شده اند كه نوید تسریع تولید واكسن را می‎دهند. یكی از این مدلها اتحادیه آمادگی همه‎گیری (CEPI) است كه در سال ۲۰۱۷ در نروژ راه‎اندازی شد تا از توسعه واكسن های جدید حمایت مالی و این پروسه را هدایت كند. بنیانگذاران این اتحادیه، دولت های نروژ و هند، سازمان ولكام تراست و بنیاد بیل و ملیندا گیتس هستند. هم اكنون بودجه این سازمان به استارتاپ‎های بایوتكنولوژی نظیر اینویا اعطا می شود تا آنها را به ورود به حوزه پرریسك تولید واكسن تشویق كند. مدیرعامل این گروه، ریچارد هچت با پیش‎بینی زمانی فائوچی موافق است؛ زودترین زمانی كه امكان ازمایش اولیه واكسن COVID-۱۹ وجود داشته باشد ماه آوریل است. اگر كار خوب پیش برود تا اختتام تابستان می‏ توان اطمینان حاصل كرد كه واكسن‎های تولیدشده از كرونا پیشگیری می‏ كنند یا خیر.

در مجموع، هچت پیش‎بینی می‎كند اگر تمامی اجزا در جای خود قرار بگیرند، بین ۱۲ تا ۱۸ ماه تا تولید امن و مؤثر واكسن زمان لازم است. بگفته هچت «این زمانبندی نشان‎دهنده تسریع قابل توجه در تاریخ تولید واكسن است. با این وجود، به صورتی غیر قابل پیش بینی جاه‎طلبانه است. حتی ارائه چنین زمان بندی هم اكنون را باید كاملا آرمان‎گرایانه در نظر گرفت.»

حتی اگر این پیش‎بینی آرمانگرایانه یك ساله به واقعیت بپیوندد، همچنان لازم است محصول جدید وارد چرخه صنعتی تولید و توزیع شود. هچت اظهار داشت: «یك دغدغه مهم این است كه آیا رویكرد زیربنایی تولید واكسن قابلیت توسعه برای تولید میلیون ها و حتی میلیاردها دوز واكسن در سال های پیش رو را خواهد داشت؟» خصوصاً در وضعیت اضطراری موجود، اگر مرز‎ها بسته شوند و زنجیره تولید شكسته شود، تولید و توزیع واكسن به دلیلهای لجستیكی خیلی مشكل خواهد شد.

به نظر می‏ رسد خوش بینی اولیه فائوچی نیز رو به افول است. وی هفته گذشته گفت پروسه تولید واكسن «خیلی سخت و خیلی ناكارامد» پیش می‏ رود. با وجود تمام پیشرفت‎های اولیه در علوم پایه، امكان تبدیل این پروسه به تولید واكسن واقعی بدون آزمایشات بالینی گسترده وجود ندارد و این آزمایشات نیازمند تولید تعداد بالایی واكسن و پایش دقیق نتایج روی افراد است. این پروسه در مجموع نیازمند صدها میلیون دلار بودجه است؛ پولی كه NIH، استارتاپ‎ها و دانشگاه‎ها در اختیار ندارند. علاوه ‎بر این، امكانات و فناوری لازم برای تولید و توزیع گسترده واكسن را نیز در اختیار ندارند.

مدت‎هاست تولید واكسن وابسته به سرمایه‏ گذاری تعداد زیادی از شركت‎های داروسازی جهان شده است. هفته گذشته مؤسسه آسپن، از اینكه هیچ‎یك از شركت‎های داروسازی گامی برای پشتیبانی از تولید واكسن برنداشته‎اند ابراز تأسف كرد. اظهار داشت: «شركت هایی كه مهارت لازم برای تولید واكسن را دارند نمی‏ خواهند آماده باشند و تجهیزاتشان را در زمان نیاز در اختیار افراد قرار دهند.» حتی اگر این كار را می كردند، تولید چنین محصولی می‎توانست در راه به شكست‎های مختلفی منتهی شود و در نهایت به دلیلهای پیچیده تصمیم بر عدم استفاده از آن محصول گرفته شود.

تولید واكسن آنقدر سخت و پرهزینه و پرریسك است كه در دهه ۱۹۸۰ وقتی شركت های دارویی به خاطر بهتان به لطمه رسان بودن واكسن‎ها متحمل هزینه های قانونی شدند، خیلی از آنها تصمیم گرفتند دیگر واكسن تولید نكنند. برای تشویق صنایع داروسازی به ادامه تولید این محصولات حیاتی، دولت امریكا پیشنهاد كرد همه افرادی كه مدعی لطمه دیدن از واكسن هستند مشمول بیمه شوند. این مقررات تا امروز پابرجا است. با این وجود، شركت های دارویی، تولید داروهای با استفاده روزمره را سودمندتر از تولید دارو برای بیماری‎های وخیم می‏ دانند. علاوه‎براین، یكی از چالش های خاص كروناویروس‎ها این است كه مانند ویروس آنفلوانزا در هسته خود، حاوی تك یاخته های RNA هستند. این دسته ویروس‎ها امكان جهش بالا دارند و احیانا لازم است همانند واكسن آنفلوآنزا واكسن این ویروس‎ها هم نیازمند توسعه مداوم باشد.

جیسون شوارتز، استادیار دانشكده مطالعات سلامت ییل كه در مورد قواعد واكسن ها مطالعه می‎كند، اظهار داشت: «اگر تمام امیدمان بعنوان راهكار این بیماری را به واكسن محدود نماییم، به دردسر خواهیم افتاد». آنطور كه شوارتز معتقد می باشد، در بهترین حالت واكسن خیلی دیرتر از آنچه بتواند در وضعیت شیوع كنونی تغییری ایجاد كند، تولید خواهد شد. مسأله اصلی این است كه باید یك دهه پیش، از زمان شیوع سارس برای چنین اتفاقی آماده می‎شدیم. او اظهار داشت: «اگر تحقیقات برای واكسن سارس را كنار نگذاشته بودیم، اینك اطلاعات پایه‎ای بسیاری در اختیار داشتیم كه می‎توانست برای این ویروس جدید مورد استفاده قرار بگیرد اما در این مورد هم همانند ابولا وقتی وضعیت اضطراری بیماری برطرف شد، حمایت‎های مالی دولتی و صنایع دارویی متوقف گردید. برخی تحقیقات اولیه نیمه‎كاره رها شدند چون پیش از اینكه نیاز شدیدی به تولید واكسن پیش بیاید شیوع بیماری متوقف گردید.»

پولیتیكو چند روز قبل گزارش داد كه كاخ سفید مقرر است از كنگره یك میلیارد دلار بودجه فوری برای مقابله با كروناویروس درخواست كند. اگر این درخواست به تحقق بپیوندد، در همان ماهی خواهد بود كه دونالد ترامپ لایحه بودجه جدیدی بمنظور دستیابی به عناصر اصلی آمادگی فراگیر را منتشر خواهدنمود كه شامل اعطای سرمایه به NIH، CDC و كمك‎های خارجی خواهد بود. این سرمایه‎گذاری‎های بلندمدت دولت، به این دلیل حائز اهمیت می باشد كه تولید واكسن، داروهای ضد ویروس و دیگر ابزارهای حیاتی، حتی در زمان پایین بودن تقاضا نیازمند چندین دهه سرمایه‎گذاری جدی هستند. اقتصادهای مبتنی بر بازار اغلب با تولید محصولی كه تقاضای فوری برای آن وجود ندارد و توزیع آن در مناطق نیازمند دشوار است، مشكل دارند. CEPI بعنوان یك نمونه امیدواركننده برای تشویق به تولید واكسن پیش از ایجاد نیاز فوری ستوده شده است اما این گروه نیز منتقدانی دارد. سال گذشته، پزشكان بدون مرز نامه سرگشاده تندی نوشتند كه بیان می‏ كرد این مدل، توزیع عادلانه واكسن و قدرت خرید آن برای همه را تضمین نمی‏ كند. پیرو این نامه CEPI مقرراتش را بروزرسانی كرد تا امكان دسترسی عادلانه را فراهم آورد و مانوئل مارتین، مشاور نوآوری و ارائه امكانات درمانی پزشكان بدون مرز، هقته پیش گفت حالا با احتیاط، خوشبین است. او اظهار داشت: «قطعا CEPI امیدواركننده است و ما واقعاً امیدواریم در تولید واكسن جدید موفق باشند.» اما او و همكارانش «منتظرند ببینند CEPI در عمل چه می‏ كند.»

این ملاحظات، نه فقط از نظر اهداف انسان دوستانه بلكه از بعد مقررات مؤثر نیز حائز اهمیتند. رساندن واكسن و سایر منابع به جاهایی كه بیشترین تأثیر را دارد، برای پیش گیری از شیوع گسترده بیماری ضروری می باشد. بعنوان مثال، در زمان شیوع آنفلوانزای H۱N۱ در سال ۲۰۰۹، مكزیك بشدت درگیر بیماری شد. دولت استرالیا كه درگیر بیماری نشده بود، تا زمانی كه این صنایع توانستند میزان واكسن سفارشی دولت این كشور را فراهم آورند مانع از صادرات صنایع دارویی این كشور شد. هرچقدر جهان بیشتر به سمت انحصار و ذخیره منابع برای خود پیش برود، امكان ارزیابی ریسك و توزیع مؤثر ابزار مورد نیاز، از واكسن گرفته تا ماسك اكسیژن و غذا و صابون شست وشو كمتر می‎شود.

در حال حاضر ایران، ایتالیا و كره جنوبی جزء كشورهایی هستند كه افزایش سریع آلودگی به COVID-۱۹ از آنها گزارش شده است. بسیاری كشورها، باوجود تردید در موفقیت قرنطینه و آسیب‎های اساسی سخت‎گیری‎های بی‎سابقه چین، اهتمام كرده اند با اعمال محدودیت در آمد و شد به این كشورها با ورود بیماری مقابله كنند. اساسا معیارهای كنترلی خاصی مناسب خواهند بود اما محدودیت گسترده سفر، بستن شهرها و دیواركشی منابع، راهكارهای واقع‎گرایانه‎ای برای بیماری همه‎گیری كه چندین سال طول خواهد كشید، نیستند. در یك نقطه، باید از امید به اینكه نقطه‎ای از جهان بتواند از آثار این بیماری در امان بماند، دست برداشت. باید به این بیماری به چشم یك مشكل عمومی نگاه كرد.

منبع: آتلانتیك

نویسنده: جیمز همبلینگ

ترجمه دریافتی از مریم بابایی - ایسنا





منبع:

1398/12/15
19:10:22
5.0 / 5
2172
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۹ بعلاوه ۵
SetFix تعمیرکار